Tijdens de eerste dagen van de Winteroorlog, begin december 1939, bezetten troepen van het Rode Leger het schoolgebouw in Ukkolanvaara en de omgeving daarvan. Het schoolgebouw ligt op amper twee kilometer afstand van een kruispunt waar het Sovjet-786e Regiment afsloeg richting de nederzettingen Korentovaara en Lehtovaara, met het dorp Ilomantsi als doel.

Het regiment kwam 15 kilometer verderop bij Kallioniemi tot stilstand, waar een veerboot de enige manier was om de rivier de Koitajoki over te steken. De Russen richtten een medische post in het schoolgebouw in, op veilige afstand van de frontlinie.

De functie van het oorspronkelijke schoolgebouw na het einde van de Winteroorlog was aanvankelijk nog onzeker. Een foto uit 1940 toont een eenvoudig gebouw op betonblokken waarop later dat jaar de prefab woningen werden gemonteerd die door Zweden waren geschonken. Het huidige schoolgebouw werd na de oorlogen gebouwd, naar verluidt met materialen van het eerder genoemde gebouw, dat tijdens de Vervolgoorlog in gebruik was.

Tijdens de gevechten in de zomer van 1944 werden het schoolgebouw en de omgeving ervan ingenomen door Finse troepen. Het gebouw deed dienst als medische post waar gewonde soldaten eerste hulp kregen voordat ze werden overgebracht naar veldhospitalen en militaire ziekenhuizen in het achterland. Ook Finse soldaten die tijdens de gevechten waren gesneuveld, werden naar het schoolplein gebracht.

Een gewonde oorlogsveteraan herinnerde zich de kilte die hij voelde terwijl hij naast de tegen het schoolgebouw opgestapelde lijken op medische zorg wachtte en zich afvroeg of hem hetzelfde lot te wachten stond.

De voorhoedes van de vijandelijke aanval werden eind juli en begin augustus tot stilstand gebracht bij de rivier de Ilajanjoki, op slechts 2,5 kilometer afstand van Ukkolanvaara. Het Finse 3e Grensjagerbataljon groef zich in bij de brug over de rivier en richtte een commandopost in het schoolgebouw in.

Krijgsgevangenen die vanaf de rivier en uit de omgeving waren meegevoerd, werden op het schoolplein bijeengebracht. De hierboven genoemde veteraan herinnerde zich zijn gevoelens toen hij naar de vijandelijke gevangenen keek. Aanvankelijk voelde hij een overweldigende haat jegens de soldaten van het Rode Leger die zijn land waren binnengevallen. Maar nadat hij een tijdje naar de haveloze, angstige en hongerige jonge mannen had gekeken, maakte de haat plaats voor medelijden. De veteraan concludeerde dat de jongeren tegen hun wil naar de oorlog waren gestuurd. Ze waren onder dwang naar het front gestuurd.